EU Cookie informatie
 
Sonja
Getrouwd 9-9-1999
33 jaar computer techneut
1980-2013
©Copyright 2013,  Fred Stevens
Modelspoor hobby
Katten
Net zo eigenwijs als ik
Fred Stevens
Overdenking
Nu ik weet dat mijn einde nadert, denk ik veel na over mijn leven dan ooit tevoren. Daarbij draait het niet om de vraag of ik de juiste keuzes heb gemaakt, maar meer om het simpele feit dat ik te vaak en te veel mijn leven heb laten bepalen door juist géén keuzes te maken en alles maar de boel de boel te laten.
Laat ik dit wat ik hier bedoel aan de hand van een verhaaltje duidelijk maken.

Opstaan, wassen, aankleden, ontbijt, en naar het werk.
8 uur of meer voor de werkgever beschikbaar en die vertelt ons exact wat we wel of niet kunnen of mogen doen in zijn tijd. Tenzij je de pauze ook daadwerkelijk de werkgever verlaat, wordt zelfs die tijd voor jou gedeeltelijk bepaald wat wel of niet kan/mag.
Eenmaal weer thuis zijn vele moe en ploffen op de bank neer. Los van de werktijd van 9 uur incl. de middag pauze, zijn vele nog een uur of (veel) meer kwijt met de reistijd. Al met al 10 uur voor de werkgever. Slapen doen we 7 á 8 uur, dus van de 24 blijven hooguit 7 uur over als vrije tijd. In die tijd moet je wel nog even bijkomen van de lange werkdag en eten, meestal de uitgebreide warme maaltijd. Die schiet er dan weer vaak bij in, omdat men geen fut meer heeft om zelf te koken en de afwas te doen, dus de snelle hap bestaande uit piza, frites, enz., wordt vaak opgezocht.
Heb je het geluk dat je partner de huishoudelijke taken overdag doet, dan valt de vrije tijd die toch al krap was, niet nog verder uit.
We rennen ons de bennen onder het lijf vandaan om nét dat beetje meer te hebben dan een ander, maar tegen welke prijs? Wat kost het je om honderd euro per maand meer te verdien? Is het die prijs wel waard?

Dit verhaaltje zal menigeen herkennen en zijn of haar leven zal niet essentieel veel daarvan afwijken, hooguit een paar details.
Dat is het leven. We moeten immers, om het benodigde geld bij elkaar te harken om rond te komen. Vaak is het niet eens mogelijk dat de partner fulltime thuis is omdat één persoon tegenwoordig amper nog de kost kan verdienen voor een heel gezin.

Na pak ‘m beet 30 jaar zo te hebben geleefd ben je op, afgebrand en vooral niet te vergeten de tegenwoordig zo bekende burn-out. Dan begint de ellende van wat we de ouderdomskwalen noemen. Hart en bloedvaten, hartinfarct, psychische klachten,

Nu heb ik gelukkig zo’n leven nooit gevoerd. Mijn ziekte heb ik daar dan ook beslist niet aan te danken.

Is jou leven wel grotendeels in lijn met mijn verhaal dan vraag ik je eens na te denken. Is dat nu werkelijk het leven waar je straks op terug wilt kijken? Ga je er echt mee door totdat de genoemde klachten de kop op steken?

Heb je nog wel tijd om te genieten van je leven? Denk je er wel eens over na dat datgene wat mij nu is overkomen, jou nét zo kan overkomen? Van veel mooie dingen heb ik niet echt genoten. Wel eventjes, maar het had veel meer kunnen zijn, als de drang naar méér maar niet zo groot was geweest. Zo was ik druk in de weer met alle techniek voor bij de modelspoorbaan. Genoot van elk succes of succesje en hup door naar het volgende project. De wekelijkse wandeling met de honden naar het bos werden een sleur, dus ging ik steeds vaker niet mee. Zat veel liever op zolder bezig met mijn treintjes en nog te behalen resultaten.

Ontspanning? Een filmpje kijken op TV duurde mij al te lang; ik had er het geduld niet meer voor. Een uitje? Werd vaak afgedaan met te duur, maar in feiten hetzelfde als al dat andere, weg van de hobby de liefhebberij. In principe hetzelfde als een workaholic. Als ik opstond dacht ik aan de techniek en dat bleef de hele dag door, zelfs nog in bed bij de aanloop naar het slapen, denken over wat ik de volgende dag ging doen.

Ik stopte er in 2009 mee. Samen met een vriend had ik een goed lopende website waar de ontwikkelde projecten werden gepubliceerd. Méér dan 1000 leden, dagelijks 200 bezoekers van de website, die zich via het forum melden. Toen vriend Leen er om gezondheidsredenen mee stopte, werd het voor mij ook veel te veel. De spreekwoordelijke stekker ging eruit.

Zelfs de eigen treinbaan werd verkocht en wat bleef waren herinneringen. Vaak vage herinneringen, want echt genoten had ik immers niet van.

Nu achteraf en mede door mijn ziekte kijk ik verdrietig naar die herinneringen die alleen nog bestaand uit de technische gegeven op mijn computer en een paar foto’s. Tastbaar is er vrijwel niets meer van.

Ik denk dat ik de essentie van dit verhaal heb bereikt. Geniet van alles wat op je pad komt, groot of klein. Een stukje taart kun je snel opeten of langzaam. Als je er de tijd voor neemt, eet het langzaam en proef eens goed dat hapje van die taart. Ik heb dat een paar weken geleden gedaan toen mij een stuk mokka taart werd aangeboden. Hmmmmm wat lekker. En het genieten gaat nog steeds door. Nog steeds denk ik aan dat heerlijke stukje taart. Ik had de hele taart kunnen opeten… je weet wel, steeds meer, steeds verder… maar dan was genieten er niet meer bij geweest.

Zo is het met veel dingen in het leven waar we eigenlijk al helemaal niet meer van genieten.

Door mijn ziekte en het gebruik van morfine tegen de pijn, verloor ik ook smaak en eetlust. Een snee brood met kaas, smaakte net zo als een stukje krant. Smaakloos, smerig, niet te kauwen enz. Als compensatie kreeg ik Nutrica vloeibare voeding. Drie maanden lang, 8 flesjes per dag… ze kwamen me bijna door de oren weer naar buiten.

Nu in de hospice krijg ik medicatie die ervoor zorgt dat de smaak en eetlust weer terug is. Een wereld van smaken en genieten ging weer open. En nu, ruim 4 weken later geniet ik nog elke dag van het overheerlijke eten wat ik hier krijg. Elke dag weer. Ik heb er immers ook de tijd en de rust voor om ervan te genieten.

Jij ook? Of is eten voor jou ook verworden tot het nuttigen van voedsel omdat het nu eenmaal moet?

Een eekhoorntje dat heerlijk zit te smullen in een vogelkooitje voor mijn kamerraam. Ik kon er zelfs een filmpje van maken met het fototoestel. Vroeger had ik dat wellicht niet eens gezien, laat staan dat ik er een filmpje van het gemaakt én er intens van had genoten. En nog steeds kan ik ervan genieten door het filmpje af te spelen. Kijk hoe het dier geniet van dat stukje brood.

Leven is genieten, genieten is leven. Denk er eens over na!

Lees ander artikel